Portaui lacrimis madidus te, nostra catella,

Quod feci lustris laetior ante tribus.

Ergo mihi, Patrice, iam non dabis oscula mille

Nec poteris collo grata cubare meo.

Tristis marmorea posui te sede merentem

Et iunxi semper manib(us) ipse meis

Morib(us) argutis hominem simulare paratam,

Perdidimus quales hei mihi delicias.

Tu, dulcis Patrice, nostras attingere mensas

Consueras, gremio poscere blanda cibos,

Lambere tu calicem lingua rapiente solebas,

Quem tibi saepe meae sustinuere manus,

Accipere et lassum cauda gaudente frequenter.